دلنوشته های یک...

سالهاست که سرنوشت مرا به این گوشه دنیا پرتاب کرده و آنچنان پای در بندم کرده که نه می توانم عزم سفر کنم و نه می توانم پای در راهی نهم. زندگی ام گره خورده با این گوشه دنیا.

اما اوضاع چندان هم بد نیست. شده ام مونس و همدم ادمها. ادمهایی که هر روز می آیند لحظاتی کنارم هستند و می روند. زن و مرد و پیر و جوان همنشین من هستند. گاه محرم رازهایشان می شوم. گاه درد و دل هایشان رو می شنوم و گاه مامنی می شوم برای فرار از روزمرگی هایشان. اما اوچ این همنشینی ها لحظاتی است که نظاره گر عاشقانه هایشان می شوم و حرفای دلشان را می شنوم، حرفهایی که از دل می آید و به دل می نشیند.

همه اینها قشنگ و زیباست. همه این لحظات را دوس دارم اما این لحظات زیبا و این همراه بودن انها چندان هم بی آزار نیست. آنجا که ناخواسته دلبسته انها می شوی و غافل از پایان ماجرا. دلبسته بودن های موقتی شان، دلبسته حرفای قشنگشان، دلبسته درد و دلها و حرفای دلشان می شوی و حواست به پایان کار نیست. وقتی به چشم بهم زدنی موعد رفتنشان می رسد دگر نگاهی به تو نمی کنند. بی درنگ راه می افتند و دور می شوند. دورتر دوتر، انقدر دور که دیگر هیچ اثری از آنها باقی نمی ماند. هیچ به جز خاطره شان. آنگاست که من می مانم و این دلبستگی های ناخواسته. من می مانم و خاطرات لحظات بودنشان. اه که چقدر سخت است. بودن فقط برای لحظاتی کوتاه. بودن برای رفع خستگی. بودن برای استراحت. رفتن به یک باره و تنها ماندن. منتظر بودن برای آمدن فردی دیگر که آیا مثل قبلی دلنشین باشد یا نه. همه اینها سخت است. سخت است نیکمت پارک بودن. اه که چقدر سخت است